برپایی غرفه‌ی بازی رایانه‌ای در جشن‌های محلی

وقتی به یک مرکز فرهنگی پیشنهاد برپایی غرفه‌ی بازی رایانه‌ی می‌دهیم، اولین بازخوردی که معمولا دریافت می‌کنیم این است که «ما می‌خواهیم بچه‌ها از بازی‌های رایانه‌ای فاصله بگیرند و آنوقت شما می‌خواهید همین فرصت‌هایی که وجود دارد تا بچه‌ها از بازی‌های رایانه‌ای فاصله بگیرند، دوباره با بازی رایانه‌ای پر کنید؟». واقعیت چیست؟ آیا پیشنهاد برپایی غرفه بازی رایانه‌ای در چنین مراسماتی صرفا روشی برای کسب درآمد است؟

واقعیت، اگر قرار باشد بچه‌ها در این مراسم‌ها که دور هم جمع می‌شوند باز همان بازی‌های همیشگی مثل فیفا، تیکن و ... را بازی کنند، من هم موافق نیستم. اما این دورهمی‌ها فرصتی است برای تجربه‌ی بازی‌هایی که در فرصتی غیر از این امکانش وجود نداشته باشد. بازی‌هایی که برای تجربه‌ی آنها نیاز به نفرات بالا خواهید داشت و تجهیزات و فضایی که باید از قبل فراهم شود.

جشن غدیر در محله‌ی مسجد جامع محمدیه یکی از آن جشن‌ها بود. کاری که ما انجام دادیم غرفه‌ای بود در کنار دیگر غرفه‌ها. یک پرژکتور، یک لپتاپ و هشت تا دسته. ابتدا بچه‌ها با تردید سراغ بازی آمدند اما وقتی بازی را یاد گرفتند، آن را رها نکردند و دوستانشان را هم به بازی دعوت کردند. یکی از آن‌ها، که اتفاقا از همه مرددتر بود، بعد از بازی می‌گفت این بازی از مورتال کمبات هم هیجانش بیشتر است. درست هم می‌گفت، بازی‌ای که بتوانی از بین هشت نفر برنده شوی، هیجانش بیشتر است.